map

Τυχαίες φωτογραφίες

book

Η Καππαδοκία έχει κλίμα ξηρό και υγιεινό. Βρίσκεται σε οροπέδιο με μέσο υψόμετρο 1100 μέτρα από τη θάλασσα. Στο ύψος αυτό, άφθονα χιόνια σκεπάζουν την ηφαιστειογενή γη μήνες ολόκληρους και το κρύο είναι δριμύ το χειμώνα, που φτάνει μέχρι 15 βαθμούς υπό το μηδέν και το καλοκαίρι η θερμοκρασία ανεβαίνει σε 36-38 βαθμούς. Επιπλέον, η αμμουδερή γη και η έλλειψη μεγάλης βλάστησης έχει ως συνέπεια σχετικά λίγες υδατοπτώσεις. Στο υψόμετρο αυτό, η νυχτερινή δροσιά εκτός από τα πρώιμα δημητριακά, βοηθούσε και στην ανάπτυξη των λαχανικών το καλοκαίρι, όπως και τις ανοιξιάτικες σπορές των δημητριακών, του λιναριού, της ρόκας και των οσπρίων. Στην Καππαδοκία ήταν επίσης ανεπτυγμένη και η κτηνοτροφία. Η γεωργία λοιπόν και η κτηνοτροφία ήταν οι κυριότερες ασχολίες των κατοίκων αυτής της περιοχής. Παράλληλα, όμως, υπήρχαν κι άλλες πηγές οικονομίας για τους Καππαδόκες, όπως διάφορες τέχνες, το εμπόριο κ. λ. π. Ενδεικτικά θα αναφερθούμε σε κάποια από αυτά, τα οποία και χαρακτήριζαν τα χωριά, στις κατά τόπους περιφέρειες της Καππαδοκίας.

 

Περιφέρεια Ακσεράϊ-Γκέλβερι
Γκέλβερι- ΛΑΞΕΥΤΕΣ ΒΡΑΧΩΝ

Στο Γκέλβερι, το λάξευμα των βράχων ήταν επάγγελμα και ο λαξευτής ονομαζόταν «ταστζί», δηλαδή πετράς. Το επάγγελμα δημιουργήθηκε για να καλύψει της ανάγκες του χωριού, επειδή όλο το έδαφος ήταν από μαλακό βράχο. Ο λαξευτής λοιπόν, χάραζε το βράχο σε ίσα τετράγωνα και με τη βαριά και το καλέμι σιγά- σιγά αφαιρούσε το πρώτο στρώμα .Το ίδιο έκανε και για τα υπόλοιπα 5 στρώματα τα οποία έπρεπε να αφαιρέσει ώστε να ετοιμαστούν τα θεμέλια. Οι πέτρες που αφαιρούσε χρησίμευαν στο χτίσιμο του σπιτιού. Όταν ήθελαν να κατασκευάσουν ένα υπόγειο , ο λαξευτής άρχιζε να λαξεύει από ένα άνοιγμα που χρησίμευε για την κάθοδο, 40 σκαλιά προς το εσωτερικό της γης. Τα εργαλεία που χρησιμοποιούσε ήταν η βαριά, το καλέμι και ο λοστός για το βράχο ενώ για τα υπόγεια το κοκλϋνκ (εργαλείο σαν κασμάς) και το κϋρέκ (φτυάρι).

Περιφέρεια Καισάρειας
Καισάρεια- ΜΠΑΚΙΡΤΖΗΔΕΣ

Η δουλειά αυτή ήταν πολύ παλιά, περίπου 300 ετών . Έκαναν διάφορα αντικείμενα όπως : καζάνια, ταψιά και κανάτια τα οποία έστελναν σε άλλες πόλεις. Η τέχνη μεταδιδόταν από τον πατέρα στον γιο και για να κάνουν τα στολίδια στα καζάνια χτυπούσαν το μπακίρι χιλιάδες φορές.


Περιφέρεια Νεάπολης
Φλοϊτά- ΜΑΓΓΑΝΟΙ

Οι Φλοϊτανοί επιδόθηκαν ιδιαίτερα στους μάγκανους. Κατασκεύαζαν και πουλούσαν λινέλαιο. Τα Φλοϊτά φημίζονταν για τους τεχνίτες στους μάγκανους και λέγεται ότι όποιος είχε μάθει την τέχνη του μάγγανου την έμαθε από τους Φλοϊτινούς.


Περιφέρεια Νίγδης
Αξός- ΑΓΓΕΙΟΠΛΑΣΤΕΣ

Οι Αξαινοί είχαν ανεπτυγμένη τη βιοτεχνία των «καρχινιών». Τα καρχίνια ήταν πήλινα δοχεία. Τα όνομά τους «παγίρια», «κοπετζίκια», «λωνιά», «τσικιά», κ.α. τα έπαιρναν ανάλογα με τη βάση , την κοιλιά, τα χερούλια, το λαιμό και τη χρήση τους. Οι κατασκευαστές των αγγείων ήταν αποκλειστικά γυναίκες , οι οποίες τα δούλευαν αποκλειστικά με τα χέρια. Κατασκεύαζαν επίσης ένα είδος σουντού (SUNDU), δηλαδή σχάρας που την τοποθετούσαν στο κάτω μέρος των «τουντουριών» για να διατηρείται ο αερισμός και να μην πνιγεί το άναμμα από τις στάχτες. Τα αγγεία τα ψήνανε σε ανοιχτή φωτιά, μισοχωμένα σε σωρό κοπριάς και άχυρου.


Περιφέρεια Νίγδης

Μιστί-Τσαρικλί- ΚΕΤΣΕΤΖΗΔΕΣ


 

Οι Μιστιώτες και οι Τσαρικλιώτες , ασχολούνταν με την κατασκευή κετσέδων και μάλλινων πιλημάτων. Το κυρίως εργαλείο για το φτιάξιμο των κετσέδων ήταν η ντεξάρα, το δοξάρι, ένα ξύλο κυλινδρικό με διάμετρο 0,10μ. και μάκρος 1,60μ. κυρτό στη μία άκρη, ενώ στην άλλη ήταν καρφωμένη μία σανίδα με διαστάσεις 0,20Χ0,30μ., για να αυξάνεται η κυρτότητα του δοξαριού. Τεντωμένη καλά , από τη μία άκρη ως την άλλη της ντεξάρας , δενόταν η κόντρα, η χορδή του δοξαριού, φτιαγμένη από έντερο ζώου. Με το δοξάρι «πέτανει», δηλαδή έξαινε ο τεχνίτης το μαλλί και το βαμβάκι, χτυπώντας με ένα ξύλινο κόπανο τη χορδή του δοξαριού. Αφού ο τεχνίτης έξαινε τα μαλλιά με το δοξάρι, έτσι ώστε να αραιώσουν και να γίνουν αεράτα, άπλωνε καταγής μια λινάτσα βρεγμένη και πάνω της άπλωνε τα μαλλιά. Τα ράντιζε με ζεματιστό νερό και σαπουνάδα μαζί και τα τύλιγε, την λινάτσα με τα μαλλιά μαζί, πάνω σε ένα κυλινδρικό ξύλο σφικτά , δένοντας το ρολό που σχηματιζόταν στις άκρες και στη μέση με σκοινιά. Έπειτα το ρολό αυτό άρχιζαν να το κυλούν κλωτσώντας το επί μια ώρα σχεδόν. Το άνοιγαν , ξανάριχναν νερό ζεστό , το ξανατύλιγαν, που είχε όμως μισοψηθεί, και συνέχιζαν να το χτυπούν με τα πόδια τους. Μετά το λάχτημα το άπλωναν κάτω, το ράντιζαν πάλι με ζεστό νερό και με σαπούνια άρχιζαν να το τρίβουν επί μακρό για να γίνει πιο κρουστό. Τέλος ,τύλιγαν τον έτοιμο πια κετσέ σε ρολό, τον έστηναν όρθιο μέχρι να στραγγίξει, και ήταν έτοιμος να στρωθεί στους καναπέδες ή στο δάπεδο των οντάδων. Με τον ίδιο τρόπο έφτιαχναν και κιαπανάτσις, κάπες, σαπούχια, κάλτσες και τάσια, καπέλα χωρίς να χρησιμοποιούν βελόνα και κλωστή για να ενώσουν τα διάφορα κομμάτια.


Περιφέρεια Προκοπίου
Προκόπι- ΧΤΙΣΤΕΣ

Ήταν γνωστοί με το όνομα ταστσί (πετράδες) και τους ξεχώριζε σε τρεις κατηγορίες: τους εργάτες που έκοβαν την πέτρα από τα νταμάρια, τους πελεκιστές που την λείαιναν και τους εργάτες που ασχολούνταν με το γιαπί. Μια άλλη κατηγορία η οποία ανήκε σ’ αυτή των χτιστών, ήταν αυτοί που δούλευαν το μάρμαρο από το οποίο τεχνουργούσαν μικρά κομψοτεχνήματα.


Περιφέρεια Φαράσων
Φάρασα-ΤΕΜΕΡΤΖΗΔΕΣ

Οι Φαρασιώτες ειδικεύονταν στον σίδερο. Κατασκεύαζαν υνιά, κασμάδες, πελέκια, σφυριά. Ξεχώριζαν δύο ποιότητες σιδήρου: την πρώτη την έλεγαν σίδερο και την δεύτερη «κορόσι».