map

Τυχαίες φωτογραφίες

book

Πολλοί Έλληνες της Καππαδοκίας, της Καραμανίας και του Πόντου, μεταφέρθηκαν σε άλλα κατακτημένα από τους Τούρκους μέρη, όπως την Κωνσταντινούπολη, για να βοηθήσουν με την αξιοσύνη τους στην αναδιοργάνωση και στο πολιτιστικό ξαναζωντάνεμα των νέων τουρκικών κατακτήσεων. Συγκεκριμένα, μετά την άλωση της Πόλης το 1453 από τους Τούρκους, η πρωτεύουσα της πάλαι ποτέ βυζαντινής αυτοκρατορίας ερήμωσε. Γι’ αυτό ο Μεχμέτ  Β’ ήθελε οπωσδήποτε να την επαναλειτουργήσει. Έτσι, έδωσε εντολή να μεταφερθούν στην Κωνσταντινούπολη χιλιάδες Ρωμιοί από τη σφύζουσα σε Ελληνισμό Καραμανία, για να την ανασυνοικίσουν και να της δώσουν ζωντάνια. Όλες εκείνες οι μετακινήσεις μπορεί να βοήθησαν στο ξαναζωντάνεμα του Ελληνισμού της Κωνσταντινούπολης και των άλλων περιοχών, όμως αραίωσαν σε σημαντικό βαθμό τον ελληνοχριστιανικό πληθυσμό της Καππαδοκίας.

Οι κυριότεροι δρόμοι για το μεγάλο μεταναστευτικό ρεύμα των Ελλήνων της Καππαδοκίας, ήταν στην αρχή τουλάχιστον, προς την Κωνσταντινούπολη, όπως προαναφέρθηκε, τη Μερσίνα, την Αλεξάνδρεια, τη Σμύρνη και την Αμισό του Πόντου. Με την πάροδο όμως των χρόνων, όλοι οι δρόμοι της Μικράς Ασίας, της μητροπολιτικής Ελλάδας, της Ρωσίας, της Αιγύπτου και της Αμερικής, τους οδηγούσαν στην αποδημία. Το κακό ήταν ότι το μεταναστευτικό κύμα είχε πολλές φορές μονόδρομη φορά. Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που πλούτισαν, ενώ ήταν αρκετοί εκείνοι που κατέλαβαν ανώτερες κοινωνικές και διοικητικές θέσεις. Ανέδειξαν έτσι τη δυναμική τους και ξεχώρισαν στην παιδεία, το εμπόριο, τη διπλωματία και την κοινωνική ζωή.

Οι απόδημοι Καππαδόκες είχαν αξιοζήλευτη αλληλεγγύη μεταξύ τους. Οργανώνονταν σε παροικίες ή συντεχνίες των χωριών τους και βοηθούσαν τους συμπατριώτες τους, ιδιαίτερα τους νεοφερμένους μετανάστες μέχρι να ορθοποδήσουν κι εκείνοι. Δημιούργησαν επίσης συλλόγους και φιλεκπαιδευτικές αδελφότητες. Ωστόσο, δε μπορούσαν να λησμονήσουν τους τόπους και τα άγια χώματά τους, ούτε βέβαια τα εθνικά τους σύμβολα που ήταν το σχολείο και η εκκλησία. Έτσι, με πλούσιες δωρεές, τους έχτιζαν σχολεία και εκκλησίες, άνοιγαν πηγάδια για νερό, βοηθούσαν τα άπορα παιδιά, έδιναν υποτροφίες για ανώτερες σπουδές στους άξιους μαθητές, αγόραζαν βιβλία και μισθοδοτούσαν τους δασκάλους. Η εκπαίδευση και η διάδοση της ελληνικής παιδείας, ήταν πρωταρχικής σημασίας για τους Ρωμιούς της Καππαδοκίας. Έτσι, ο φωτισμός των Ελλήνων της Ανατολής ήταν πλέον θέμα χρόνου.