map

Τυχαίες φωτογραφίες

book

Ίσαμε τον 11ο αι. οι Βυζαντινοί ζούσαν σχετικά ήσυχα, μέχρι που άρχισε η διείσδυση τουρκικών και μογγολικών λαών από την ευρασιατική στέπα στα μέρη τους. Πρώτοι εμφανίστηκαν οι Σελτζούκοι Τούρκοι, οι οποίοι το 1067 κατέλαβαν την Καισαρεία και βεβήλωσαν το ιερό του Αγίου Βασιλείου. Η πρωτεύουσα της Καππαδοκίας καταστράφηκε και στη θέση της έμειναν μόνο ερείπια.

Φτάνοντας στο 12ο αι., όλες οι ανατολικές βυζαντινές επαρχίες πέρασαν στα χέρια των Σελτζούκων και οι Βυζαντινοί έκαναν απέλπιδες προσπάθειες για να σώσουν ό,τι μπορούσαν από το κράτος τους. Το 1116 η Καππαδοκία εντάχθηκε στο «σουλτανάτο του Ικονίου», το οποίο ονομάστηκε «Πριγκιπάτο των Ρουμ», δηλαδή πριγκιπάτο της χώρας των Ρωμαίων της Ανατολής.

Οι υπόδουλοι χριστιανοί ζούσαν βίο αβίωτο και πολλοί από αυτούς αναγκάστηκαν να αλλαξοπιστήσουν, για να έχουν μια καλύτερη θέση στη νέα τάξη πραγμάτων. Οι πιο πολλοί βίαιοι εξισλαμισμοί έγιναν ως επί το πλείστον από τον 15ο -  18ο αι. Παρ’ όλα τα δεινά των Ρωμαίων, οι μοναστικές πολιτείες συνέχιζαν να υπάρχουν και να λειτουργούν.

Το 1243 το σελτζουκικό κράτος διαλύθηκε και οι επαρχίες της Καππαδοκίας πέρασαν στα χέρια της δυναστείας των «Καραμάν ογλού». Σχηματίστηκε τότε ένα νέο αυτόνομο σουλτανάτο, από περιοχές βασικά της Καππαδοκίας και της Λυκαονίας, που ονομάστηκε Καραμανία ή αλλιώς το κράτος του Καραμάν.

Οι Οθωμανοί Τούρκοι, ξεκίνησαν από την κεντρική Ασία με αρχηγό τους τον Οσμάν ή Οθωμάν και εγκαταστάθηκαν στην ανατολική βυζαντινή μεθόριο. Όταν το 1389 ανέβηκε στο θρόνο των οσμανιδών σουλτανάτων ο Βαγιεζίτ ο Κεραυνός, κατέλαβε τη δυτική κι ένα μέρος της κεντρικής Ανατολίας, συμπεριλαμβανομένης και της Νίγδης. Η περιοχή της Νίγδης προσαρτήθηκε οριστικά από τους Οθωμανούς το 1470. Το 1474 ενσωμάτωσαν το εμιράτο του Καραμάν, το δε 1476 πέρασε στα χέρια τους η Καισάρεια. Μετά την επικράτησή τους, οι Οθωμανοί δε σεβάστηκαν κανένα ιερό και όσιο των ραγιάδων. Από τους ναούς των Ρωμιών, άλλους γκρέμιζαν και άλλους μετέβαλαν σε μουσουλμανικούς χώρους λατρείας. Σε όσους απέμειναν, απαγορεύτηκε η συντήρησή τους, με αποτέλεσμα την αργή αλλά σταθερή κατάρρευσή τους. Ταπείνωναν τους Έλληνες και τους ανάγκαζαν να καταβάλουν ακόμη και κεφαλικό φόρο, για να μπορούν να ζουν στην οθωμανική επικράτεια. Ανάμεσα στα άλλα απαγόρευσαν την ελληνική ομιλία, τους υποχρέωναν να μένουν σε φτωχές γειτονιές, να ντύνονται φτωχικά, να μην ιππεύουν σε άλογο, να παραμερίζουν και να σκύβουν το κεφάλι όταν περνούσαν Τούρκοι και άλλες ταπεινώσεις και δοκιμασίες που δεν είχαν τελειωμό. Οι τιμωρίες σε όσους παρέβαιναν και δεν εφάρμοζαν τις εντολές ήταν φρικτές.